อยากนอนเร็วๆก่อนเที่ยงคืน
อยากทานข้าวให้หมดจาน
อยากให้ตัวเองนอนนานๆเวลาที่อยากนอน
อยากให้ตัวเองอยู่ได้โดยไม่ต้องนอนเลยเวลาที่ไม่อยากนอน
อยากกินข้าวให้ตรงเวลา
อยากให้เลิกปวดท้องเวลาที่ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน
อยากกินข้าวเช้าและข้าวเที่ยงทุกวัน
อยากเลิกกินแต่ข้าวเย็นมื้อเดียวทั้งวัน
อยากรู้สึกหิวข้าวบ้าง เพราะไม่ได้กินข้าวแบบจริงจังมานานแล้ว
อยากเล่นเน็ตกับดูทีวีให้น้อยลง
อยากให้ตัวเองรู้สึกอยากจะอ่านหนังสืออย่างจริงจัง และต้องทำด้วย
อยากนอนหลับอย่างสบาย ไม่เครียด
อยากเจอเพื่อนดีๆ จริงใจ ไม่เฟคใส่กัน
อยากเลิกใช้เงินแบบไม่รู้จักคิดซะที
อยากคิดถึงอนาคตให้มากกว่านี้
อยากได้คนรักแบบEdward Cullen
อยากปลงกับเรื่องEdward เพราะไม่มีแบบนี้ในโลกหรอก ถึงมีก็ไม่เจอ
อยากเลิกหนีปัญหา
อยากขยันอยู่ตลอดเวลาในทุกเรื่อง ไม่ขี้เกียจ
อยากเลิกทำร้ายเพื่อนที่มหาลัยทั้งทางตรงและทางอ้อม
อยากให้เพื่อนที่มหาลัยเห็นเราเป็นคนดีแบบนี้ต่อไป
อยากให้เพื่อนที่มหาลัยตอนนี้ ต่อไปได้อยู่คนละสถาบันกับเรา แน่นอนว่าเราต้องดีกว่า
อยากเป็นผู้ตรวจสอบบัญชี ได้ทำงานในbig4
อยากอยู่เฉยๆก้มีเงินใช้ รวย เพราะถึงชั้นทำงานทั้งชาติก็คงไม่รวยเท่าคุณหรอกค่ะ คุณส่วง
อยากเจอเพื่อนที่ร.ร. คิดถึงหมดเลยทุกคน
อยากไปมีทติ้งกลุ่ม ไม่เคยไปเลย เบี้ยวตลอด คิดถึงเพื่อนมาก
อยากให้คนที่ไม่อยากเจอมันไม่ไปมีทกลุ่ม
อยากสวยกว่ามัน ซึ่งยากจัง
อยากให้ทุกคนในกลุ่มชอบเรามากกว่ามัน
อยากให้ทุกคนในกลุ่มรู้สึกไม่ชอบมัน
อยากให้มันรักเราที่สุด
อยากให้มันเห็นความสำคัญของเราที่สุด แต่เราจะไม่สนิทกันเหมือนเดิมแล้ว
อยากเลิกขี้อิจฉาแบบนี้ซะที
อยากเป็นคนดีแบบจริงใจกับทุกคนบนโลก
อยากให้ตัวเองได้เรียนในสิ่งที่เรียนแล้วมีความสุข
อยากให้ผ่านช่วงเวลาที่แย่ๆนี้ไปเร็วๆ รอนานมากกกกกกกก
อยากเลิกนอนตอนเช้า ตื่นบ่าย
อยากให้เวลาอ่านหนังสือสอบและทบทวนสิ่งต่างๆมีเยอะกว่านี้
อยากให้เวลาที่ผลลัพธ์จะออก มันมาถึงเร็วๆ
อยากเลิกกัด/กรีดข้อมือตอนเฟล
อยากให้แผลไม่เป็นแผลเป็น
อยากเลิกเฟล มันแย่มากกกกก
...ที่พิมๆมาทั้งหมดนี้ก็แค่หวัง อยากได้อย่างนู้นอย่างนี้ไปวันๆ แต่ก็รู้หรอกว่าบางอย่างก็มีสิทธิ์เป็นไปได้
แต่บางอย่างก็คงไม่มีทาง มันก็แค่หวังแค่นั้นแหละ
มานั่งพิมเพราะไม่มีอะไรทำ มันไม่เช้าซะทีเราเลยยังไม่นอน นอนยังไงก็ไม่หลับ
ก็นั่งเล่นเน็ตดูทีวีอยู่อย่างเงี้ย หนังสือก็ไม่อยากอ่าน ไม่เห็นอยากทำอะไรเลย
เดี๋ยวตอนเที่ยงต้องออกไปกินข้าวกับที่บ้านอีก คิดว่าไม่ไปแล้วดีกว่า เพราะคงตื่นไม่ไหว นอนอืดอยู่บ้านดีกว่า
หวังว่าถ้าตื่นมาคงจะหายเฟลอารมณ์ดีขึ้นบ้าง ชีวิตตอนนี้ก็ได้แต่รออ่ะแหละ ใครมันจะรอได้นานขนาดนั้น
เรารอมาเกือบครึ่งปีแล้วนะ แล้วเราก้ต้องรอให้มันผ่านไปอีกครึ่งปี
เคยคิดอยากหลับไปแล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีก โดดๆลงไปดีก่า บ้านเราก็คอนโดซะด้วย
หรือว่าจะกินยาดี ว่าแต่มันซื้อที่ไหนล่ะเนี่ย เค้าไม่ขายนี่นายานอนหลับอ่ะ หรือจะยาอะไรก็ได้ดีน้า
ไม่เอาอ่ะ เคยหาข้อมูลเรื่องนี้มา มีคนบอกว่ากินยาเกินขนาดก็ทรมาณนะ มันจะปวดหัวมาก ปวดจนทนไม่ไหว เสดแล้วจะอ้วกออกมา แต่ถ้าไม่อ้วกก็ตาย
แต่จริงๆทำไม่ได้หรอกซักวิธีนึง กลัวเจ็บ กลัวบาป กลัวจะไม่ได้ไปผุดไปเกิดแล้วต้องกลับมาทำอะไรแบบซ้ำซาก
อ่านเกี่ยวกับเรื่องของธรรมมะมาบ้าง เค้าบอกใครที่ฆ่าตัวตายจะต้องทรมาณ เพราะมันบาปที่สุดแล้ว บาปกว่าฆ่าคนอื่นอีก
เพราะฉะนั้น เราก็ได้แต่นั่งรอๆๆๆเนี่ย เบื่อแล้วนะ ทรมาณด้วย
นี่ถ้ามีรางวัลการรอดีเด่น เรามั่นใจ กล้าเสนอด้วยว่าเราต้องได้รางวัลชนะเลิศแน่
คงไม่มีใครจะรออะไรนานแล้วทรมาณขนาดนี้ได้เท่าเราอีกแล้วแหละ555
คิดอีกทีอยากเป็นแวมไพร์จังเหมือนในtwilight อินมากนะเนี่ย
แบบว่าถ้าเราเป็นอมตะ เราคงมีเวลาทำนู่นนี่เยอะ ไม่แก่ด้วย
ก็จะเรียนๆๆๆๆ เรียนจนได้เข้าHavard Yale ฯลฯ เรียกได้ว่าเรียนมันให้หมดไอ้ที่อยากเรียนอ่ะ
มีคนบอกให้เราปลงๆบ้าง เคยแล้ว อยากเป็นหยั่งงั้นอยู่ แต่มันทำไม่ได้ซะที ปลงได้แค่ครั้งคราว
อาจเป็นเพราะถ้าตอนนั้นเราโง่สอบไม่ติดตั้งซะแต่แรก ตอนนี้เราคงไม่เจ็บขนาดนี้ ไม่บ้าขนาดนี้
มันก็เหมือนกับเราได้ของขวัญมาแล้วชิ้นหนึ่ง แต่เราไม่รู้ว่ามันมีค่ามากเราเลยโยนมันทิ้งไป
ผ่านไปซักพักพอเรารู้ว่ามันมีค่านะ ชั้นอยากได้มัน แต่พอเรากลับไปหามันอีกที กล่องของขวัญนั้นมันก็ไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้ว
เราก็จะเจ็บใจ เสียใจว่าทำไมตอนนั้นเราไม่เอามันนะ มันแย่กว่าการที่เราไม่ได้มันตั้งแต่แรกซะอีก
แล้วเราจะทำไงได้ล่ะ เราก็คงได้แต่เดินตามหาของขวัญนั้นต่อไป ไม่รู้ว่าจะเจอมั้ย
ถ้าโชคดีมาก เราอาจจะหาเงินซื้อของขวัญชิ้นใหม่ที่ดีกว่าเดิมได้
หรือมีคนให้ของขวัญชิ้นนั้นกับเราอีกรอบ
แต่ถ้าโชคร้าย เราก็จะไม่ได้อะไรมาเลย ซึ่งมันน่าเจ็บใจมาก เสียใจด้วย
สรุปคืออยากได้ๆๆๆๆ มีหลายคนที่อยากได้แล้วก็ได้ ทำไมเราไม่เป็นงั้นบ้างนะ
ขอบ่นอีกเรื่อง ที่บ้านมีมือถือกระจอกๆอยู่2เครื่อง ด้วยความว่างจัดเลยประกาศขายมันเพราะคงไม่ได้ใช้อีก
เราคงบ้าไปแล้วที่ขายมันไปในราคา390บาทรวมค่าขนส่ง แน่นอน คนติดต่อมาเพียบ
เห้อออออออออออออ เสียดายมาก น่าจะขายแพงกว่านี้ สงสัยเราคงโง่จริงๆ ขายราคานี้ได้ไงเนี่ย
ราคานี้ยังไม่พอซื้อเสื้อที่ใส่เลย ไม่พอแม้แต่จะจ่ายค่าไฟที่เราใช้คนเดียวใน1วันด้วยซ้ำ
โง่มากกกกกกกกกกกกกกกกกก พยามเลิกคิดเรื่องนี้...
แถมคนที่ซื้อไปคนนึงยังเมล์มาเร่งอีกแน่ะว่าส่งของยัง ส่งไวๆนะ เมล์มาประมาณว่ากลัวชั้นโกงเงินมัน
เหอะ!! คุณคะ แม่คุณเคยโกงเงินคุณเหรอคะ ถึงได้เอานิสัยนี้มาว่าคนอื่นเนี่ย
พอบอกถ้าเรื่องมากเดี๋ยวเราโอนเงินคืนให้ แค่เนี้ย เงียบ...
นังบ้า ขาชั้นยังสวยกว่าหน้าเทอเลยอ่ะ แอบไปสืบรูปและประวัติมันมาแล้ว คิดผิดมากที่ขายมือถือให้คนแบบนี้ เซ็งงงงงงงงงงง
พี่บอกให้เลิกคิด ถือซะว่าทำทานละกัน ชีวิตตอนนี้จะได้ดีขึ้น โอเคๆ ชีวิตคงไม่แย่ไปกว่านี้ละ
เอนทรี่นี้อัพไร้สาระ แค่อยากระบายเพราะไม่มีไรทำ ไม่ได้อัพบลอคนานแล้ว จู่ๆอยากอัพบลอคซะงั้นก็เลยเข้ามาอัพ
ใครหลงเข้ามาอ่านก็ขอโทษด้วยละกันนะคะ
*เอนทรี่แรก ที่เลิกใช้ตัวอักขระอักษรสวยๆตรงหัวข้อ เลิกใช้แล้ว ไร้สาระจริง*
